Το παιδί του Μπάτσου

Η χειρότερη μέρα της ζωής μου καθόρισε και την συνέχεια αυτής. Στα δεκατρία μου έμαθα ότι ο πατέρας μου πέθανε εν ώρα καθήκοντος την ώρα που έκανε έλεγχο ρουτίνας σε ένα κατάστημα. Ο ιδιοκτήτης τρελάθηκε μόλις είδε μπάτσο και του όρμηξε ο πατέρας μου τράβηξε το περίστροφο και πάνω στον πανικό μία σφαίρα διέσχισε την καρδιά του και έσχισε μαζί και την δική μου.

Ορφανός από τόσο μικρός και το πλήγμα μεγάλο. Ένας πλέον ο στόχος μου, να τιμωρήσω αυτόν που μου στέρησε τον πατέρα μου. Εγώ έπρεπε να το κάνω, διότι ο κατηγορούμενος αφέθηκε ελεύθερος. Γιατί; Γιατί ο πατέρας μου θεωρήθηκε υπαίτιος του περιστατικού μιας και δεν έπρεπε να βγάλει το όπλο από την θήκη όσο ο άλλος ήταν άοπλος. Έτσι και ο τύπος δεν πήγε φυλακή. Η τρελό-γιατροί του διέγνωσαν και κάποια ψυχολογική διαταραχή και την έβγαλε λαδάκι.

Μπήκα λοιπόν στο σώμα παρά τις αντιδράσεις της μάνας μου. Δεν ήθελε να έχει το ίδιο άγχος που είχε με τον πατέρα μου και μαζί μου, έτσι μου ζήτησε να μην πάρω τον δρόμο του. Εγώ όμως δεν άκουσα και ίσως καλά να έκανα.

Αφού βγήκα από την σχολή στα είκοσι μου, είμαι πλέον έτοιμος να βάλω το σχέδιο που είχα στο μυαλό μου από την ημέρα που ο Στέφος ο συνάδελφος του πατέρα μου και κουμπάρος του. Τότε που είπε στην μάνα μου πως τον χάσαμε και αυτή έπεσε στα πατώματα, εγώ αποφάσισα να βρω τον τρόπο να τον χώσω φυλακή.

Λόγο της γνωριμίας του πατέρα ο διοικητής του τμήματος όπου ο πατέρας μου δούλευε με βοήθησε να πάρω εκεί την μετάθεση μου. Ο άνθρωπος αυτός είχε τον πατέρα μου σαν παιδί του, αφού αυτός δεν είχε παιδιά. Του κόστισε πολύ όταν εκείνος πέθανε και προσφέρθηκε να μας βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε. Είτε οικονομικά είτε να εξυπηρετήσει την μάνα μου για την γραφειοκρατία που συνάντησε με την έκδοση της σύνταξης του πατέρα μου. Μόνο αυτόν εμπιστευόμουν και μόνο αυτός μπορούσε να με βοηθήσει να πετύχω τον στόχο μου.

Πέρασα λίγο καιρό στο σώμα ώστε να κατάλαβα πως λειτουργούν τα πράγματα εκεί. Δεν ήθελα να κάνω καμία βιαστική κίνηση πριν το σχέδιο μπει σε εφαρμογή. Έμαθα πως να απευθύνομαι στους ανωτέρους μου και πότε είχα δικαίωμα να τους δω. Αφού λοιπόν συμπλήρωσα το δίμηνο, επικαλέστηκα προσωπικούς λόγους για να δω τον διοικητή, δεν ήθελα να έρθω σε προσωπική επαφή εκτός δουλειάς για να μην δώσω βάση για σχόλια. Με δέχτηκε ένα απόγευμα λοιπόν στο γραφείο του.

Μπήκα μέσα και παρουσιάστηκα, μα μόλις έκλεισε η πόρτα δεν ήμασταν πια αστυνομικοί αλλά οικογένεια.

• Καλώς τον μικρός, μου είπε χαμογελαστός.
• Καλησπέρα κύριε Στάθη, είπα και του έσφιξα το χέρι. Θέλω να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό και προσωπικό.
• Μα καλά αγόρι μου δεν μπορούσες να περάσεις από το σπίτι μου να πιούμε και έναν καφέ, να μου τα πεις.
• Δεν μπορώ κύριε αυτό έχει να κάνει και με την υπηρεσία και εξάλλου δεν θέλω να λένε ότι ξέρω τον διοικητή και το εκμεταλλεύομαι.
• Βρε μικρέ μη λες κουταμάρες, άλλωστε πως είναι προσωπικό αφού έχει σχέση με την δουλειά. Μετά από εκείνη την φράση όμως σταμάτησε και με κοίταξε με κάπως ταραγμένος. Δεν πιστεύω να μιλάς για το περιστατικό με τον πατέρα σου;
• Ναι κύριε Στάθη, αποφάσισα να αποδώσω δικαιοσύνη και να τιμωρήσω τον δολοφόνο.
• Τάκη αγόρι μου στο είχα πει κάποτε που με ρώτησες εάν τιμώρησαν αυτόν που το έκανε. Εγώ σου είχα πει ότι ήταν ατύχημα. Ο πατέρας σου πανικοβλήθηκε επειδή ο μαγαζάτορας βγήκε εκτός εαυτού όταν του ζήτησε να κάνει έλεγχο για ναρκωτικά και τράβηξε το περίστροφο του. Ο μαγαζάτορας είδε το όπλο και του όρμηξε, πάνω στην πάλι το όπλο εκπυρσοκρότησε και σκότωσε τον πατέρα σου. Οι ψυχίατροι μου εξέτασαν τον μαγαζάτορα τον βρήκαν διαταραγμένο για αυτό αντέδρασε έτσι. Αυτή είναι η ιστορία και την ξέρεις κατέθεσε και ο Στέφος τότε που ήταν μαζί με τον πατέρα σου. Ακόμα αμφιβάλλεις;
• Ακόμα και αν δεν είναι ένοχος για το δικαστήριο, είναι ένοχος για εμένα. Θα το βάλω φυλακή με όποιο τρόπο μπορώ. Σκέφτηκα να “φυτέψω” στο μαγαζί του ένα σακουλάκι από τα κατασχεθέντα και μετά να του στείλουμε την δίωξη να τον μπουζουριάσει. Στο άκουσμα του σχεδίου μου το πρόσωπο άλλαξε χρώμα και σε νέα, άγνωστη για μένα, στριγγλή φωνή μου είπε.
• Μικρέ μάλλον δεν υπάρχει άλλη λύση. Πρέπει να σου πω κάποια πράγματα που δεν γνωρίζεις για τον πατέρα σου. Δεν θα στα έλεγα διαφορετικά αλλά αφού είσαι έτοιμος να παραβείς τον νόμο για να βάλεις κάποιον φυλακή δεν έχω άλλη επιλογή. Όσα σου είπα ήταν αλήθεια για τον τρόπο που πέθανε ο πατέρας σου. Όμως ο λόγος που του επιτέθηκε ο μαγαζάτορας ήταν άλλος. Ο πατέρας σου πουλούσε προστασία σε μαγαζιά. Όταν πήγε και στο συγκεκριμένο τράβηξε το πιστόλι να τρομάξει τον μαγαζάτορα και να του δώσει προμήθεια. Δεν ήξερε ότι ο τύπος ήταν διαταραγμένος και έγινε αυτό που έγινε. Ο Στέφος μου τα είπε όλα αυτά. Δεν ήθελα να το πιστέψω μα ήταν αλήθεια. Ο μαγαζάτορας μετά την κρίση δεν θυμόταν και ένιωθε τύψεις για τον θάνατο του πατέρα σου. Έτσι καλύψαμε την ιστορία με αυτό το ψέμα για να μην αμαυρώσουμε την φήμη του και χάσεις και εσύ τον σεβασμό προς εκείνον. Κατάλαβες;

Είχα παγώσει από τα λόγια του και κοιτώντας τα δακρυσμένα μάτια του ήξερα ότι έλεγε την αλήθεια. Την αλήθεια αυτήν όμως δεν την άντεχα και είπα “θέλω να παραιτηθώ από το σώμα”. Μα πριν προλάβω να πω άλλα με τράβηξε προς το μέρος του και μου είπε στο αυτί “δεν είναι ανάγκη να κάνεις τα ίδια λάθη με εκείνον, μείνε”. Όταν μου άφησε το χέρι πήγα στην πόρτα στάθηκα “χαιρετώ σας κύριε διοικητά” και έφυγα.

Τώρα που βγήκα στη σύνταξη ξέρω πως έκανα το σωστό που έμεινα όπως τότε μου είχε ζητήσει ο γερο-διοικητής.