11η Σεπτεμβρίου

Σήμερα είναι η “μέρα”,

ποια μέρα; Είναι η επέτειος μιας σκοτεινής μέρας που έφερε πολλές σκοτεινές μέρες σε όλο τον κόσμο. Αν δεν καταλάβατε ακόμα, ο λόγος γίνεται για την πτώση των Δίδυμων Πύργων πριν από δέκα χρόνια. Το συμβάν που έκανε τον κόσμο να γυρίσει ανάποδα και δικαιολόγησε μιας δεκαετία στρατιωτικής παράνοιας από την Αμερική.

Δεν αμφιβάλω πως κάθε Αμερικανός που σέβεται τον εαυτό του θα με πυροβολούσε με την καραμπίνα που νόμιμα έχει στο σπίτι του. Όμως εδώ μιλάμε για ένα γεγονός το οποίος οδήγησε όλα τα άβουλα ανθρωπάκια αυτού του κόσμου να επευφημούν τις στρατιωτικές επεμβάσεις τις Αμερικής στο Ιράκ.

ΌΧΙ! Δεν πιστεύω πως οι Αμερικάνοι έριξαν μόνοι τους εκείνους τους πύργους. Όμως αφορμή έψαχναν για να χώσουν την μύτη τους στα πετρέλαια του Ιράκ. Βέβαια μπορείς να υποστηρίξεις ότι η Αμερική έσωσε έναν λαό από έναν δικτάτορα. Όμως δεν το έκανε για την ψυχή της μάνας της. Ευελπιστούν (αν δεν είναι σίγουροι) πως θα κάνουν νέα συμφωνία με την νέα κυβέρνηση και θα έχουν πρόσβαση στο πετρέλαιο. Αντίστοιχο ήταν αυτό που έγινε με τον Καντάφη που δεν έκανε συμφωνείς πια με αυτούς που τον στήριξαν στην αρχή και έτσι πήρε την κάτω βόλτα.

Όλες οι κυβερνήσεις έχουν αγαθές προθέσεις για να καλύψουν αυτό που πραγματικά επιδιώκουν. Αυτό όμως που με θλίβει είναι που χρησιμοποίησαν την τρομοκρατίας ως φόβητρο. Με τον τρόπο αυτό έκανα τα Αμερικανάκια να μισούν κάθε τι Μουσουλμανικό και τυφλωμένοι από το μίσος να νομίζουν πως όλος ο κόσμος θέλει το κακό τους.

Αυτός που θέλει το κακό των Αμερικανών είναι το ίδιο ηλίθιος και προκατειλημμένος με αυτούς. Αυτή η μέρα για εμένα δεν είναι για να θρηνήσουμε για τα θύματα του “τρομοκρατικού” χτυπήματος αλλά και τα θύματα της πολιτικής που ακολούθησε.

Με αυτό το άρθρο θέλω απλά ανά θυμίσω στο κόσμου να μην παρασύρεται από τον θυμό. Μην βάζεις παρωπίδες, τις οποίες πέθανε κόσμος και κοσμάκης για να τις βγάλεις.

Αυτά είχα να πω ελπίζω να πιάσατε το μήνυμα.